Rok Kardynała Wyszyńskiego

Posłowie - przez aklamację - przyjęli w środę 25 października 2000 r. uchwałę następującej treści:

W 100 rocznicę urodzin kardynała Stefana Wyszyńskiego Sejm Rzeczypospolitej Polskiej pragnie uczcić tego wielkiego Polaka, kapłana i męża stanu, którego życie i działalność wpisały się na trwałe do historii naszej Ojczyzny.

Jego nauka, myśl społeczna i wzór patriotyzmu pozostają aktualne i mają szczególne znaczenie dla odradzającej się III Rzeczypospolitej. Oddając hołd i szacunek wybitnemu Polakowi, a także wychodząc naprzeciw licznym inicjatywom społecznym i samorządowym honorującym jego osobę, Sejm Rzeczypospolitej Polskiej ogłasza rok 2001 rokiem kardynała Stefana Wyszyńskiego.

Sprawozdawca Sejmowej Komisji Kultury i środków Przekazu, poseł Grażyna Sołtyk, w uzasadnieniu powiedziała: "Stefan kardynał Wyszyński jest wybitną postacią nie tylko polskiego Kościoła rzymsko-katolickiego i Kościoła Powszechnego, wybitnym kapłanem, ale także wielkim Polakiem, którego życie, działalność i twórczość miały wielki wpływ na polską historię, kulturę, duchowość i myśli społeczno - polityczną XX wieku".

Tak mówił o nim Papież Jan Paweł II w Rzymie 7 lipca 1981 r: "Jako nieustraszony rzecznik człowieka oraz jego nienaruszalnych praw w życiu osobistym, rodzinnym, społecznym i narodowym stał się zmarły Prymas szczególnym przykładem żywej miłości Ojczyzny i musi być policzony jako jeden z największych mężów w jej dziejach".

Kardynał Stefan Wyszyński staje w rzędzie tych wielkich przedstawicieli polskiego Kościoła, którzy swoim aktywnym życiem dla ojczyzny współtworzyli przez wieki etos obywatelski.

Prymas Wyszyński nigdy nie przestawał być obywatelem Rzeczypospolitej. Rzeczpospolita istnieje dzięki takim jej obywatelom.

Głębia duchowa i bogactwo wewnętrzne Stefana kardynała Wyszyńskiego jako kapłana i biskupa fascynują przede wszystkim ludzi wierzących - katolików. Jego kultura osobista i polityczna była i jest doceniana nawet przez ideowych przeciwników. Dla wszystkich pozostanie symbolem, wzorem człowieka dialogu - choć trudnego, ale dialogu.

Od śmierci Wielkiego Prymasa wiele się w Polsce zmieniło, wiele na dobre, ale też pojawiły się nowe groźne zjawiska społeczne. Mimo szybkich przemian nauka Prymasa zachowała głęboką uniwersalną wymowę i ponadczasową mądrość humanisty podążającego drogami prawdy o człowieku i świecie.

Prymas Wyszyński był człowiekiem jednym z niewielu, którego nie porwał wicher dziejów. Prymas zmagał się z trudną komunistyczną rzeczywistością i nie uległ jej. Tak samo nie uległ wraz polskimi biskupami stereotypowi nienawiści wobec wrogów Polski. Wskazał drogę pojednania. Wtedy, w 1965r. biskupi polscy i niemieccy kładli prawdziwe podwaliny pod ideę nowej Europy, opartej na suwerenności, współpracy i przyjaźni narodów. Raz jeszcze powołam się na słowa Jana Pawła II z maja 1983 r. "...był człowiekiem wolnym - uczył nas swoich rodaków, prawdziwej wolności. Był niestrudzonym rzecznikiem godności każdego człowieka oraz dobrego imienia polski pośród narodów Europy i świata"